Na het overlijden van mijn grootvader begon ik elke bijzondere lucht te fotograferen. Pas later besefte ik waarom: als kind leer je dat overledenen in de hemel zijn, maar waar is die hemel? Hoog in de lucht; en telkens als ik naar een warme, gloeiende lucht keek, voelde het alsof mijn familie even dichtbij was.

Mijn grootouders zijn nog steeds aanwezig in mijn werk: in de voorwerpen die ik gebruik en in de vragen die ik mezelf stel over wat zij ervan zouden vinden.

De kleuren van de lucht worden zo meer dan slechts een natuurverschijnsel. Een zonsondergang is niet alleen een prachtige lucht aan het einde van de dag; het is ook een afsluiting van de dag. Door naar de lucht te kijken, word je uitgenodigd om even tot rust te komen. Om stil te staan ​​en te reflecteren op wat er te zien is. Misschien wil je het moment direct delen en vastleggen, of juist even de tijd voor jezelf nemen en het in je opnemen.

Met deze serie nodig ik de kijker uit om ook stil te staan ​​bij de persoonlijke verhalen die de lucht bij ons kan oproepen.