Deze serie werken ontstond uit een persoonlijk ritueel. Na het overlijden van mijn opa begon ik iedere bijzondere lucht te fotograveren. Pas later besefte ik waarom: als kind word je geleerd dat overledenen nu in de hemel zijn, maar waar is de hemel? Hoog in de lucht en telkens als ik naar een warme, gloedvolle lucht keek, voelde het alsof mijn familie even dichtbij was.

Mijn grootouders zijn nog steeds aanwezig in mijn werk, in de spullen die ik gebruik, in de vragen die ik mij stel over wat zij ervan zouden vinden. De kleuren van de lucht worden zo meer dan alleen een natuurverschijnsel.

Een zonsondergang is niet alleen mooie lucht aan het eind van de dag, het is ook een afsluiting van de dag. Door te kijken naar de lucht, word je uitgenodigd om een moment rust te nemen. Stil te staan bij wat er te zien is. Je kan het willen delen en het direct vastleggen of even een moment voor jezelf pakken en het in je opnemen.

Met deze reeks nodig ik de kijker uit om ook stil te staan bij de eigen verhalen die de lucht voor ons kunnen oproepen.