Deze serie werken is ontstaan ​​uit een persoonlijk ritueel. Na het overlijden van mijn opa begon ik elke bijzondere lucht te fotograferen. Pas later blijkt ik waarom: als kind word je geleerd dat overleden nu in de hemel zijn, maar waar is de hemel? Hoog in de lucht en telkens als ik naar een warme, stralende lucht keek, voelde het ook dat mijn familie zelfs dichtbij was.

Mijn grootouders zijn nog steeds aanwezig in mijn werk, in de spullen die ik gebruik, in de vragen die ik stel over wat zij ervan zouden kunnen vinden. De kleuren van de lucht worden zo meer dan alleen een natuurverschijnsel.

Een zonsondergang is niet alleen mooie lucht aan het eind van de dag, het is ook een afsluiting van de dag. Door te kijken naar de lucht, word je uitgenodigd om een ​​moment roest te nemen. Stil te staan ​​bij wat er te zien is. Je kan het willen delen en het direct vastleggen of zelfs een moment voor jezelf pakken en het in je opnemen.

Met deze reeks nodig ik de kijker uit om ook stil te staan ​​bij de eigen verhalen die de lucht voor ons kunnen roepen.